Termin \"dziura ozonowa\" pewnie każdy z nas słyszał, ale nie za bardzo wie lub pamięta, na czym on polega i jakie niesie konsekwencje dla przyrody, gospodarki, ludzkości (a zwłaszcza przyszłych pokoleń).

Dziura ozonowa polega na obniżaniu się stężenia ozonu w środkowej warstwie atmosfery ziemskiej - stratosferze, która rozciąga się na wysokości 15-55 km nad ziemią. Zjawisko to występuje z największym natężeniem na kołach podbiegunowych.

Cząsteczki ozonu powstają i rozpadają się pod wpływem światła, którego natężenie w danym miejscu globu zależy od pory roku i ustawienia kuli ziemskiej względem słońca. Zawartość ozonu jest różna w zależności od szerokości geograficznej, dlatego nie ma jednej, uniwersalnej średniej dla całej planety. Trudno też wyznaczyć jedną granicę, za którą zaczyna się dziura ozonowa. W przypadku Antarktyki wartość ta wynosi 220 DU (jednostek Dobsona) i ją niektórzy uznają za graniczną dla całej Ziemii.

Jednostka Dobsona odpowiada 2,69 x 1016 cząsteczek ozonu zgromadzonych na 1 cm kw. To natomiast odpowiada 2,69 x 1020 cząstek na 1 m kw. stężenie ozonu podaje się także w milimolach na metr kw. (w tym przypadku wynosi ono 0,447 mmol).

Dziura ozonowa wiąże się z innym niekorzystnym zjawiskiem ekologicznym, jakim jest globalne ocieplanie, czyli wzrost średniej temperatury na świecie. Niekorzystnym zmianom można na szczęście zapobiec. Nie trzeba drogich inwestycji. Wystarczy włożyć trochę chęci, aby ochrona środowiska zachodziła w każdym domu. Jak? Choćby przez segregowanie odpadów, które następnie przechodzą recykling.